Ειδωλοπλαστική...>> | Η τεχνική κατασκευής των πήλινων ειδωλίων...>>
 
     
 
   < Επιστροφή
 

Η τεχνική κατασκευής των πήλινων ειδωλίων

Η ύπαρξη πηλού καλής ποιότητας στον ελληνικό χώρο συνετέλεσε στην ανάπτυξη της κοροπλαστικής.

Στις πρωιμότερες εποχές, ως το 700 π.Χ. περίπου, τα περισσότερα ειδώλια πλάθονταν με το χέρι. Άλλοτε πάλι ένα βασικό μέρος του ειδωλίου ήταν τροχήλατο, και πάνω σε αυτό προσέθεταν κατόπιν τις λεπτομέρειες. Από τον 7ο αι. π.Χ. εισάγεται ο τρόπος κατασκευής των ειδωλίων με μήτρα που γενικεύεται γύρω στο 500 π.Χ. Σ' αυτήν την τεχνική ήταν απαραίτητη η κατασκευή ενός αρχετύπου (patrix) από κερί ή ψημένο πηλό, από το οποίο έβγαιναν πήλινες μήτρες. Συνήθως χρησιμοποιούσαν μήτρα μόνο για την κύρια όψη, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις, κατά τις οποίες και η πίσω όψη έβγαινε από μήτρα. Για να κατασκευασθεί ένα ειδώλιο, ο κοροπλάστης πίεζε υγρό πηλό στη μήτρα, τον άφηνε να στεγνώσει και αργότερα τον απομάκρυνε. Με αυτόν τον τρόπο κατασκευάζονταν είτε συμπαγή είτε κοίλα ειδώλια. Τα κοίλα ειδώλια μπορεί να αποτελούνται από δύο ή περισσότερα κομμάτια. Όταν στέγνωνε ο πηλός, τα κομμάτια έβγαιναν από τις μήτρες και ενώνονταν μεταξύ τους με υγρό πηλό, συγκροτώντας έτσι τη συνολική μορφή του ειδωλίου. Το κάτω μέρος των ειδωλίων έμενε συνήθως ανοικτό, ώστε κατά το ψήσιμο να βρίσκει διέξοδο ο ζεστός αέρας και να αποφεύγονται οι ρωγμές στην επιφάνεια. Για τον ίδιο σκοπό αφήνονταν συχνά και οπές εξαερισμού στο πίσω μέρος τους.

Ολόκληρο το πήλινο ειδώλιο ή καμιά φορά μόνο η μπροστινή του πλευρά καλυπτόταν πριν από το ψήσιμο με ένα στρώμα από λευκό επίχρισμα, το οποίο αποτελούσε τη βάση για να τοποθετηθούν στη συνέχεια, μετά το ψήσιμο, τα επίθετα χρώματα. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις, κατά τις οποίες η επίθεση των χρωμάτων γινόταν απευθείας στον πηλό, χωρίς δηλαδή να υπάρχει υπόστρωμα.

 
   
     
   
     
                         
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ  
 
© ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, 2008-2012